บทที่ 168 มาถึงเมืองจิ้น

หวังฟู่กุ้ยค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา มองท้องฟ้าเหนือศีรษะอย่างงงงวย

จากนั้นความทรงจำก็หวนกลับมา เขากระโดดพรวดขึ้นทันที วิ่งเข้าไปในป่าบัวแล้วรีบไปหาภรรยาของตน ตบปลุกเจ้าอย่างแรง

"ที่รัก เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงหลับไป?" ซุนเสี่ยวม่ายถามด้วยความตกใจ

แล้วเห็นคนอื่นๆ นอนเกลื่อนกลาดอย

บทที่ 169 มองหาสถานที่ที่เหมาะสม

หงเฮ่อฮวาตอบ: "ใช่ ถ้าอยู่เมืองซิงเฉิง ตอนนี้ยังมีไอร้อนฤดูใบไม้ร่วงเลย ร้อนจนทนไม่ไหว แต่ที่นี่ข้าอยากใส่เสื้อเพิ่มแล้ว"

"แต่ก่อนกว่าจะเริ่มหนาวก็เดือนสิบ นี่เพิ่งวันที่สิบเดือนแปด ข้ากังวลว่าฤดูหนาวเราจะผ่านไปได้อย่างไร" ย่าชิ่นแสดงความกังวล

เจิ้งฮุ่ยยิ้มพูด:

บทที่ 170 มุ่งหน้าสู่ภูเขาน้ำเต้า

ในยุคนี้ แค่มีชีวิตรอดก็พอ

การวัดว่าดีหรือไม่ดีก็แค่ว่าอยู่รอดได้หรือไม่

อาสองเจียงเงียบคิดสักครู่ เงยหน้ามองทุกคน ประกาศ: "แต่เดิมตั้งใจว่าจะมีที่เหมาะสมหลายแห่ง ส่งคนไปสำรวจแล้วค่อยตัดสินใจ

ตอนนี้มีแต่ภูเขาใหญ่แห่งนี้ ถึงที่นี่จะไม่เหมาะ ก็แค่มองหาแถวๆ นี้ ดั