บทที่ 165 สอบสวน

"ปิง ช่วยกำบังให้ข้าหน่อย ข้าจะไปจัดการพวกที่อยู่ในแอ่งน้ำข้างหน้า" เสิ่นชิงพูดเบาๆ

ไม่อาจปล่อยให้ถูกโจมตีทั้งหน้าหลัง

และเจ้ารู้สึกว่าพวกที่ซุ่มอยู่ข้างหน้าถึงเป็นกำลังหลัก

พวกที่ล้อมอยู่ด้านหลังมีหน้าที่ข่มขู่พวกเจ้ามากกว่า ให้พวกเจ้าวิ่งพล่านไปข้างหน้าเหมือนแมลงวันไร้หัว วิ่

บทที่ 166 แค้นอะไรเคืองอะไรกัน?

ในขณะที่คนอื่นๆ กังวลมากขึ้น เสิ่นชิงกลับรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เจ้าค้นพบป้ายประจำตัวของจวนสกุลซ่งจากชายสองคนนั้น และได้ยินหวังฟู่กุ้ยพูดว่าหญิงสองคนนั้นต้องการเอาชีวิตฮั่วปิง เจ้าคิดว่าฮั่วปิงหรือพ่อแม่ของเจ้าไปทำให้ขุนนางผู้มีอำนาจชีวิตไม่พอใจ แต่คำพูด

บทที่ 167 ต่อไปจะทำอย่างไร?

"แล้วจะทำยังไงล่ะ?"

"จะปล่อยให้หวังฟู่กุ้ยและพวกลอยนวลไปเพราะกลัวว่าคนที่จะส่งมาครั้งต่อไปจะมากกว่าและร้ายกาจกว่าไม่ได้นะ"

"ใช่ พวกเขากล้ามา พวกเราก็ไม่กลัว!"

......

อาสองเจียงไม่โกรธ กลับชมว่า: "ดีมาก"

เสิ่นชิงอธิบายต่อ: "แต่ไม่ใช่ว่าพวกเรากลัว แต่ไม่จำเป็น พวกนั้น