บทที่ 105 ไม่สงบ

เช้าเจียงอวี่ตื่นก่อนมาต้มซุปถั่วเขียวหม้อใหญ่ เอาต้นหอมป่าสับละเอียดผสมในแป้งใส่น้ำนวด ทากระทะเหล็กเล็กด้วยน้ำมันหมู ทอดเป็นแผ่นแป้งขนาดเท่ากำปั้น

ทุกคนได้แผ่นแป้งทอดกรอบคนละหนึ่งสองชิ้นกับซุปถั่วเขียวหนึ่งชามใหญ่ กินอิ่มอร่อยทั้งนั้น

เสิ่นชิงนอนสบายหนึ่งตื่น พอคลานออกจากรถก็มี

บทที่ 106 การรวมตัว

กวนลี่กำลังเด็ดยอดอ่อนของต้นไม้กวาดพลางพูดอย่างเสียดาย: "น่าเสียดายพื้นที่ใหญ่นี้จริงๆ พอถึงฤดูหนาวจะทำไม้กวาดได้ตั้งเท่าไหร่"

เสิ่นชิงกลับเสียดายผักเสี้ยน ไม่ใช่เสียดายใบ แต่เสียดายก้านผักเสี้ยน อีกไม่นานก้านผักเสี้ยนจะแก่และหนาขึ้น สามารถใช้มีดสับเป็นท่อนๆ แล้วหมักในโอ่งให้เ

บทที่ 107 การปรึกษาหารือ

เสิ่นชิงตอบรับคำทักทายอย่างกระตือรือร้น พลางส่งดาบใหญ่ให้น้องสามและถอดกระบุงจากหลัง

พวกผู้ชายที่มุงดูเห็นดาบใหญ่ถึงกับตาค้าง ส่วนพวกผู้หญิงเห็นของในกระบุงก็เต็มไปด้วยความอิจฉา

เสิ่นชิงถือโอกาสอธิบาย: "สองวันนี้ดูไม่ค่อยสงบ เลยเข้าเมืองไปซื้อเสบียง เจอร้านตีเหล็กไม่รู้ใคร