บทที่ 104 ถูกขโมย

ตระกูลหวังฟู่กุ้ยกลับมาด่าบ่น

"ไร้มนุษยธรรมจริงๆ! แค่แช่น้ำครั้งเดียว ก็ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้ แต่ราคายังต่ำกว่าธัญพืชเลว นี่มันฉวยโอกาสช่วงไฟไหม้!"

"พ่อค้าเลว! นี่คิดว่าพวกเราขายให้พวกมันได้ที่เดียวใช่ไหม ไอ้พวกใจดำเน่า ข้าไม่ขายให้บ้านมันแน่!"

...

ส่วนบ้านจางเหอสุ่นกลับมาด้วยท่าทา

บทที่ 105 ไม่สงบ

เช้าเจียงอวี่ตื่นก่อนมาต้มซุปถั่วเขียวหม้อใหญ่ เอาต้นหอมป่าสับละเอียดผสมในแป้งใส่น้ำนวด ทากระทะเหล็กเล็กด้วยน้ำมันหมู ทอดเป็นแผ่นแป้งขนาดเท่ากำปั้น

ทุกคนได้แผ่นแป้งทอดกรอบคนละหนึ่งสองชิ้นกับซุปถั่วเขียวหนึ่งชามใหญ่ กินอิ่มอร่อยทั้งนั้น

เสิ่นชิงนอนสบายหนึ่งตื่น พอคลานออกจากรถก็มี

บทที่ 106 การรวมตัว

กวนลี่กำลังเด็ดยอดอ่อนของต้นไม้กวาดพลางพูดอย่างเสียดาย: "น่าเสียดายพื้นที่ใหญ่นี้จริงๆ พอถึงฤดูหนาวจะทำไม้กวาดได้ตั้งเท่าไหร่"

เสิ่นชิงกลับเสียดายผักเสี้ยน ไม่ใช่เสียดายใบ แต่เสียดายก้านผักเสี้ยน อีกไม่นานก้านผักเสี้ยนจะแก่และหนาขึ้น สามารถใช้มีดสับเป็นท่อนๆ แล้วหมักในโอ่งให้เ