บทที่ 63

ถังจือยืนอยู่ครู่หนึ่ง กดปุ่มชั้น 29 ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนขึ้น

หลังสวีเชิงจากไป ถังจือรู้สึกว่าลิฟต์กลายเป็นที่เย็นชื้น กระแสลมเย็นชื้นพัดมาจากช่องลมที่ไหนสักแห่ง พัดจากข้อเท้าถึงข้อมือ จากแผ่นหลังถึงลำคอ

เขาคิดถึงช่วงเวลาที่สวีเชิงยังอยู่ข้างกาย ไม่อยากฟังสวีเชิงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยอีกแล

บทที่ 64

สวีเชิงจอดรถช้าๆ แต่ลงจากรถเร็ว

ถังจือยังคงติดอยู่กับคำพูด "ไม่มีบ้านแต่งงาน" ของสวีเชิง ยังไม่ทันได้ตอบสนอง สวีเชิงก็เดินอ้อมหน้ารถมาเปิดประตูให้เขาแล้ว

"เหม่ออะไรอยู่" สวีเชิงถามถังจือ

ถังจือมองสวีเชิง กะพริบตาช้าๆ ไม่พูดอะไร

สวีเชิงสบตากับเขา ชะงักเล็กน้อย อาจรู้สึกว่าถังจือเคลื่อน

บทที่ 65

สวีเชิงไม่เคยคิดว่าการที่เขาได้กอดถังจืออีกครั้งจะเป็นเพราะเขาทำให้ถังจือร้องไห้อีกแล้ว

เขาดึงกระดาษทิชชู่ออกมาจะเช็ดน้ำตาให้ถังจือ แต่ถังจือซุกหน้าในอ้อมอกของเขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา เขาใช้นิ้วแตะที่แก้มของถังจือ พบว่าใบหน้าของถังจือเปียกชื้นไปหมด

ไหล่ที่แนบกับแขนของสวีเชิงสั่นเบาๆ สวีเช