บทที่ 51

เช้าวันที่จัดงานศพของสวีอิ๋น ท้องฟ้าที่เมืองบินก่างแจ่มใส

ดวงอาทิตย์ขึ้นจากหลังภูเขา ส่องทะเลสาบทั้งผืนให้เป็นประกายระยิบระยับ

น้ำในทะเลสาบเหมือนเกล็ดปลาสีเงินที่เปล่งแสง ป่าไม้ที่มืดทึบ ถนนลาดยางกว้างบนภูเขา และสวนอันร่มครึ้มในคฤหาสน์หลัก ทั้งหมดดูงดงาม

โลงศพของสวีอิ๋นจะถูกยกจากศาลาไป

บทที่ 52

ถังจือรู้สึกกลัวอย่างเลื่อนลอย โดยไม่รู้ตัวก็ซบหน้าลงบนอกของสวีเชิง

มือของสวีเชิงกอดเขาแน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่หาได้ยาก

ถังจือได้ยินเสียงเจียงเหยียนปิดประตูเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอีก เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว แต่ไม่แรง เหมือนสปริงที่กระเด้งขึ้นลงในที่ไร้แรงโน้มถ่วง สั่นสะเทือนลอยอ

บทที่ 53

นี่อาจเป็นครั้งแรกในรอบกว่ายี่สิบปีที่สวีเหอฝู่ต้องรอคนที่สนามกอล์ฟ

ตอนที่สวีเชิงลงจากรถกอล์ฟ เดินเข้าหาสวีเหอฝู่ ในชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของสวีเหอฝู่แย่จนแทบควบคุมไม่ได้

แต่สวีเชิงไม่ได้สนใจมากนัก เขาก้าวขึ้นสนามหญ้าที่เรียบร้อย เดินไปหน้าสวีเหอฝู่ พูดอย่างนอบน้อมว่า "คุณตาครับ ขอโทษครับ