บทที่ 52

ถังจือรู้สึกกลัวอย่างเลื่อนลอย โดยไม่รู้ตัวก็ซบหน้าลงบนอกของสวีเชิง

มือของสวีเชิงกอดเขาแน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่หาได้ยาก

ถังจือได้ยินเสียงเจียงเหยียนปิดประตูเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอีก เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว แต่ไม่แรง เหมือนสปริงที่กระเด้งขึ้นลงในที่ไร้แรงโน้มถ่วง สั่นสะเทือนลอยอ

บทที่ 53

นี่อาจเป็นครั้งแรกในรอบกว่ายี่สิบปีที่สวีเหอฝู่ต้องรอคนที่สนามกอล์ฟ

ตอนที่สวีเชิงลงจากรถกอล์ฟ เดินเข้าหาสวีเหอฝู่ ในชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของสวีเหอฝู่แย่จนแทบควบคุมไม่ได้

แต่สวีเชิงไม่ได้สนใจมากนัก เขาก้าวขึ้นสนามหญ้าที่เรียบร้อย เดินไปหน้าสวีเหอฝู่ พูดอย่างนอบน้อมว่า "คุณตาครับ ขอโทษครับ

บทที่ 54

มือของสวีเข่ออวี้เหมือนกิ่งไม้แห้ง บีบเอวของถังจือ

ใบหน้าของเธอมีความเย็นชาแปลกๆ ส่งผ่านเสื้อยืดบางที่ถังจือรีบสวมก่อนออกจากบ้าน มาถึงอกของถังจือ

ถังจือมองตาสวีเชิง ไม่ได้รู้สึกอึดอัดมากนัก แค่เหมือนแช่อยู่ในอ่างน้ำที่กำลังจะเย็น รู้ว่าตัวเองควรลุกขึ้น แต่ไม่สามารถเดินออกไปได้

ใบหน้าขอ