ตอน 52
รักต้องห้าม…ที่ไร้เดียงสา
เช้าวันที่จัดงานศพของสวีอิ๋น ท้องฟ้าที่เมืองบินก่างแจ่มใส
ดวงอาทิตย์ขึ้นจากหลังภูเขา ส่องทะเลสาบทั้งผืนให้เป็นประกายระยิบระยับ
น้ำในทะเลสาบเหมือนเกล็ดปลาสีเงินที่เปล่งแสง ป่าไม้ที่มืดทึบ ถนนลาดยางกว้างบนภูเขา และสวนอันร่มครึ้มในคฤหาสน์หลัก ทั้งหมดดูงดงาม
โลงศพของสวีอิ๋นจะถูกยกจากศาลาไป
ตอน 53
ถังจือรู้สึกกลัวอย่างเลื่อนลอย โดยไม่รู้ตัวก็ซบหน้าลงบนอกของสวีเชิง
มือของสวีเชิงกอดเขาแน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่หาได้ยาก
ถังจือได้ยินเสียงเจียงเหยียนปิดประตูเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอีก เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว แต่ไม่แรง เหมือนสปริงที่กระเด้งขึ้นลงในที่ไร้แรงโน้มถ่วง สั่นสะเทือนลอยอ
ตอน 54
นี่อาจเป็นครั้งแรกในรอบกว่ายี่สิบปีที่สวีเหอฝู่ต้องรอคนที่สนามกอล์ฟ
ตอนที่สวีเชิงลงจากรถกอล์ฟ เดินเข้าหาสวีเหอฝู่ ในชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของสวีเหอฝู่แย่จนแทบควบคุมไม่ได้
แต่สวีเชิงไม่ได้สนใจมากนัก เขาก้าวขึ้นสนามหญ้าที่เรียบร้อย เดินไปหน้าสวีเหอฝู่ พูดอย่างนอบน้อมว่า "คุณตาครับ ขอโทษครับ