บทที่ 50

แม้จะไม่อยากยอมรับนัก คืนนี้สวีเชิงไม่ค่อยสบายใจ

ใบหน้าสงบของมารดาที่นอนในโลงศพ และสายตาของสวีเหอฝู่ที่มองมาจากไม่ไกล นำความเจ็บปวดที่ละเอียดอ่อนและไม่อาจละเลยมาให้สวีเชิงอย่างล่าช้า

ส่วนใหญ่แล้ว ความเจ็บปวดของสวีเชิงดูเหมือนจะแยกออกไป ถูกฝากไว้ให้สถานพยาบาลพิเศษแห่งหนึ่งดูแล

เมื่อเห็น

บทที่ 51

เช้าวันที่จัดงานศพของสวีอิ๋น ท้องฟ้าที่เมืองบินก่างแจ่มใส

ดวงอาทิตย์ขึ้นจากหลังภูเขา ส่องทะเลสาบทั้งผืนให้เป็นประกายระยิบระยับ

น้ำในทะเลสาบเหมือนเกล็ดปลาสีเงินที่เปล่งแสง ป่าไม้ที่มืดทึบ ถนนลาดยางกว้างบนภูเขา และสวนอันร่มครึ้มในคฤหาสน์หลัก ทั้งหมดดูงดงาม

โลงศพของสวีอิ๋นจะถูกยกจากศาลาไป

บทที่ 52

ถังจือรู้สึกกลัวอย่างเลื่อนลอย โดยไม่รู้ตัวก็ซบหน้าลงบนอกของสวีเชิง

มือของสวีเชิงกอดเขาแน่น ให้ความรู้สึกปลอดภัยที่หาได้ยาก

ถังจือได้ยินเสียงเจียงเหยียนปิดประตูเบาๆ ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอีก เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว แต่ไม่แรง เหมือนสปริงที่กระเด้งขึ้นลงในที่ไร้แรงโน้มถ่วง สั่นสะเทือนลอยอ