บทที่ 49

หกโมงเย็น สวีเชิงพาถังจือลงจากรถ เดินเข้าศาลาไว้อาลัยของสวีอิ๋นในยามพลบค่ำ

ผ้าขาวแขวนอยู่บนคานศาลา รูปถ่ายตอนสาวของสวีอิ๋นวางอยู่กลางโต๊ะบูชาสีดำ ข้างรูปมีเครื่องเซ่นไหว้และกระถางธูป ในศาลาเต็มไปด้วยกลิ่นควันธูปและเทียนที่กำลังลุกไหม้

พอสวีเชิงก้าวเข้าประตู พระก็เริ่มสวดมนต์

สวีเหอฝู่น

บทที่ 50

แม้จะไม่อยากยอมรับนัก คืนนี้สวีเชิงไม่ค่อยสบายใจ

ใบหน้าสงบของมารดาที่นอนในโลงศพ และสายตาของสวีเหอฝู่ที่มองมาจากไม่ไกล นำความเจ็บปวดที่ละเอียดอ่อนและไม่อาจละเลยมาให้สวีเชิงอย่างล่าช้า

ส่วนใหญ่แล้ว ความเจ็บปวดของสวีเชิงดูเหมือนจะแยกออกไป ถูกฝากไว้ให้สถานพยาบาลพิเศษแห่งหนึ่งดูแล

เมื่อเห็น

บทที่ 51

เช้าวันที่จัดงานศพของสวีอิ๋น ท้องฟ้าที่เมืองบินก่างแจ่มใส

ดวงอาทิตย์ขึ้นจากหลังภูเขา ส่องทะเลสาบทั้งผืนให้เป็นประกายระยิบระยับ

น้ำในทะเลสาบเหมือนเกล็ดปลาสีเงินที่เปล่งแสง ป่าไม้ที่มืดทึบ ถนนลาดยางกว้างบนภูเขา และสวนอันร่มครึ้มในคฤหาสน์หลัก ทั้งหมดดูงดงาม

โลงศพของสวีอิ๋นจะถูกยกจากศาลาไป