บทที่ 48

สวีเชิงทำการซื้อกิจการเสร็จตามที่สวีเหอฝู่ต้องการ

สิบสองนาฬิกาสี่สิบนาที เขาออกเดินทางจากเมืองซีเฉิง

เสร็จธุระทั้งหมดแล้ว ดังนั้นสวีเชิงจึงพาทนายและทีมเจรจาขึ้นเครื่องด้วย ถังจือสมัครใจนั่งที่นั่งแคบๆ ด้านหลัง ในที่ที่สวีเชิงมองไม่เห็นเลย ทำให้สวีเชิงรู้สึกกังวลใจ

สวีเหอฝู่กลับเมืองบิน

บทที่ 49

หกโมงเย็น สวีเชิงพาถังจือลงจากรถ เดินเข้าศาลาไว้อาลัยของสวีอิ๋นในยามพลบค่ำ

ผ้าขาวแขวนอยู่บนคานศาลา รูปถ่ายตอนสาวของสวีอิ๋นวางอยู่กลางโต๊ะบูชาสีดำ ข้างรูปมีเครื่องเซ่นไหว้และกระถางธูป ในศาลาเต็มไปด้วยกลิ่นควันธูปและเทียนที่กำลังลุกไหม้

พอสวีเชิงก้าวเข้าประตู พระก็เริ่มสวดมนต์

สวีเหอฝู่น

บทที่ 50

แม้จะไม่อยากยอมรับนัก คืนนี้สวีเชิงไม่ค่อยสบายใจ

ใบหน้าสงบของมารดาที่นอนในโลงศพ และสายตาของสวีเหอฝู่ที่มองมาจากไม่ไกล นำความเจ็บปวดที่ละเอียดอ่อนและไม่อาจละเลยมาให้สวีเชิงอย่างล่าช้า

ส่วนใหญ่แล้ว ความเจ็บปวดของสวีเชิงดูเหมือนจะแยกออกไป ถูกฝากไว้ให้สถานพยาบาลพิเศษแห่งหนึ่งดูแล

เมื่อเห็น