บทที่ 47

สวีเชิงกอดถังจือแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ในบริเวณที่อบอุ่น ตรงรอยต่อระหว่างทางเข้าและห้องนั่งเล่น สวีเชิงก้มหน้า โน้มตัวลงเล็กน้อย ในท่าที่ถังจือคิดว่าคงไม่สบายตัวเท่าไหร่ ราวกับขาดความมั่นคง รัดเอวถังจือแน่น วางคางแนบไหล่และลำคอของถังจือ

"เขากำลังช่วยชีวิตแม่อยู่" สวีเชิงพูดขึ้นอีกอย่างกะท

บทที่ 48

สวีเชิงทำการซื้อกิจการเสร็จตามที่สวีเหอฝู่ต้องการ

สิบสองนาฬิกาสี่สิบนาที เขาออกเดินทางจากเมืองซีเฉิง

เสร็จธุระทั้งหมดแล้ว ดังนั้นสวีเชิงจึงพาทนายและทีมเจรจาขึ้นเครื่องด้วย ถังจือสมัครใจนั่งที่นั่งแคบๆ ด้านหลัง ในที่ที่สวีเชิงมองไม่เห็นเลย ทำให้สวีเชิงรู้สึกกังวลใจ

สวีเหอฝู่กลับเมืองบิน

บทที่ 49

หกโมงเย็น สวีเชิงพาถังจือลงจากรถ เดินเข้าศาลาไว้อาลัยของสวีอิ๋นในยามพลบค่ำ

ผ้าขาวแขวนอยู่บนคานศาลา รูปถ่ายตอนสาวของสวีอิ๋นวางอยู่กลางโต๊ะบูชาสีดำ ข้างรูปมีเครื่องเซ่นไหว้และกระถางธูป ในศาลาเต็มไปด้วยกลิ่นควันธูปและเทียนที่กำลังลุกไหม้

พอสวีเชิงก้าวเข้าประตู พระก็เริ่มสวดมนต์

สวีเหอฝู่น