บทที่ 41

ถังจือกอดช่อดอกไม้ที่สวีเชิงมอบให้ ในห้องโดยสารเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของสตรอเบอร์รี่

กลิ่นสตรอเบอร์รี่กลบกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นหนังทั้งหมดในรถ ราวกับว่ามันแผ่ออกมาจากตัวถังจือ

ถังจือก้มมองสตรอเบอร์รี่แล้วถามสวีเชิง: "กินได้เลยมั้ยครับ?"

ผมของเขายาวขึ้นเล็กน้อย ตกลงมาปรกที่หน้าผากอย่างนุ่ม

บทที่ 42 (1)

เนื่องจากความต่างของเขตเวลา ถังจือจึงมีวันเกิดยาวนานถึง 37 ชั่วโมง หนึ่งในสามของเวลาทั้งหมดใช้ไปกับการเดินทางไปยังสถานที่ที่ถังจือฝันว่าจะไปอยู่อาศัย

ถังจือรู้สึกว่านี่เป็นลางดี

สวีเชิงไม่ได้พัก ทำงานตลอดทาง ถังจือกินยาอีกเม็ด และได้นอนหลับพักผ่อนพอสมควร

เมื่อกลับมาถึงห้องพักในโรงแ

บทที่ 43

กลับถึงโรงแรมในเมืองซีเฉิงตอน 18.30 น. แล้ว พวกเขากินมื้อเย็นอย่างเรียบง่าย

ถังจือมือขวาบาดเจ็บ กินด้วยมือซ้ายค่อนข้างลำบาก สวีเชิงมองเขาอยู่แรกๆ แล้วก็ดึงส้อมไป ป้อนเขาสองสามคำ ถังจือเสียเลือดแล้วยังกินยา จึงไม่ค่อยมีความอยากอาหาร อยากกลับห้องอาบน้ำนอน สวีเชิงจึงทำตามคำสั่งแพทย์ พันเทปก