บทที่ 41

ถังจือกอดช่อดอกไม้ที่สวีเชิงมอบให้ ในห้องโดยสารเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของสตรอเบอร์รี่

กลิ่นสตรอเบอร์รี่กลบกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นหนังทั้งหมดในรถ ราวกับว่ามันแผ่ออกมาจากตัวถังจือ

ถังจือก้มมองสตรอเบอร์รี่แล้วถามสวีเชิง: "กินได้เลยมั้ยครับ?"

ผมของเขายาวขึ้นเล็กน้อย ตกลงมาปรกที่หน้าผากอย่างนุ่ม

บทที่ 42

(1)

เนื่องจากความต่างของเขตเวลา ถังจือจึงมีวันเกิดยาวนานถึง 37 ชั่วโมง หนึ่งในสามของเวลาทั้งหมดใช้ไปกับการเดินทางไปยังสถานที่ที่ถังจือฝันว่าจะไปอยู่อาศัย

ถังจือรู้สึกว่านี่เป็นลางดี

สวีเชิงไม่ได้พัก ทำงานตลอดทาง ถังจือกินยาอีกเม็ด และได้นอนหลับพักผ่อนพอสมควร

เมื่อกลับมาถึงห้องพักในโร

บทที่ 43

(2)

โดนมีดแบรนด์ระดับสูงบาด แผลจะลึกมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังจือนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องตรวจ จ้องนิ้วชี้และนิ้วกลางที่เปื้อนเลือดของตัวเองอย่างเหม่อลอย คิดในใจ

สวีเชิงก็เดินตามเข้ามาด้วย ยืนอยู่ข้างหลังเขาเงียบๆ

ในห้องตรวจไม่ได้แออัด แต่สวีเชิงจงใจยืนชิดถังจือ

ไฟผ่าตัดสีขาวส่องลงบนมื