บทที่ 42

(1)

เนื่องจากความต่างของเขตเวลา ถังจือจึงมีวันเกิดยาวนานถึง 37 ชั่วโมง หนึ่งในสามของเวลาทั้งหมดใช้ไปกับการเดินทางไปยังสถานที่ที่ถังจือฝันว่าจะไปอยู่อาศัย

ถังจือรู้สึกว่านี่เป็นลางดี

สวีเชิงไม่ได้พัก ทำงานตลอดทาง ถังจือกินยาอีกเม็ด และได้นอนหลับพักผ่อนพอสมควร

เมื่อกลับมาถึงห้องพักในโร

บทที่ 43

(2)

โดนมีดแบรนด์ระดับสูงบาด แผลจะลึกมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังจือนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องตรวจ จ้องนิ้วชี้และนิ้วกลางที่เปื้อนเลือดของตัวเองอย่างเหม่อลอย คิดในใจ

สวีเชิงก็เดินตามเข้ามาด้วย ยืนอยู่ข้างหลังเขาเงียบๆ

ในห้องตรวจไม่ได้แออัด แต่สวีเชิงจงใจยืนชิดถังจือ

ไฟผ่าตัดสีขาวส่องลงบนมื

บทที่ 43

กลับถึงโรงแรมในเมืองซีเฉิงตอน 18.30 น. แล้ว พวกเขากินมื้อเย็นอย่างเรียบง่าย

ถังจือมือขวาบาดเจ็บ กินด้วยมือซ้ายค่อนข้างลำบาก สวีเชิงมองเขาอยู่แรกๆ แล้วก็ดึงส้อมไป ป้อนเขาสองสามคำ ถังจือเสียเลือดแล้วยังกินยา จึงไม่ค่อยมีความอยากอาหาร อยากกลับห้องอาบน้ำนอน สวีเชิงจึงทำตามคำสั่งแพทย์ พันเทปก