บทที่27 เขาชอบฉัน

ปยุตเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีจนถึงจุดสูงสุด สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือใบหน้า แต่คืนนี้ ผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาเสียหน้า

และยิ่งโกรธเมื่อดูที่นาฬิกาข้อมือแล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้วแต่เธอก็ยังไม่กลับมา เหมือนไม่ได้เห็นตระกูลทรัพยสานในสายตา

บทที่ 28 ยกธงขาวยอมแพ้

หลังจากนั้นผลินก็เดินกลับเข้าไปยังห้องลับของตัวเอง ปยุตกระชากเธออย่างหยาบคาย“ใครบอกว่าคุณสามารถเข้าไปในนั้นได้”

“ฉันจะไปเก็บของ คุณไม่ใช่จะไล่ฉันไปหรอ”

“โอ้ ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้เลย? เมื่อสองวันก่อนคุณไม่ได้ต่อต้านผมด้วยความมุ่งมั่นอย่างคนที่ต้องการตายอยู่ที่นี

บทที่29 หนีออกจากบ้าน

และสุดท้ายเมื่อเธอได้อยู่ท่ามกลางความเงียบ ปยุตออกจากห้องของเธอไป ปิดประตูลง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและอยากจะฉีกหมอนออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนว่ามันเป็นผู้ชายเหม็นคนนั้น

หนีไปอะไร เล่นหูเล่นตาอะไร ก็เห็นอยู่ว่ามันไม่ใช่ แต่เขาก็