บทที่ 28 ยกธงขาวยอมแพ้

หลังจากนั้นผลินก็เดินกลับเข้าไปยังห้องลับของตัวเอง ปยุตกระชากเธออย่างหยาบคาย“ใครบอกว่าคุณสามารถเข้าไปในนั้นได้”

“ฉันจะไปเก็บของ คุณไม่ใช่จะไล่ฉันไปหรอ”

“โอ้ ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้เลย? เมื่อสองวันก่อนคุณไม่ได้ต่อต้านผมด้วยความมุ่งมั่นอย่างคนที่ต้องการตายอยู่ที่นี

บทที่29 หนีออกจากบ้าน

และสุดท้ายเมื่อเธอได้อยู่ท่ามกลางความเงียบ ปยุตออกจากห้องของเธอไป ปิดประตูลง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและอยากจะฉีกหมอนออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเหมือนว่ามันเป็นผู้ชายเหม็นคนนั้น

หนีไปอะไร เล่นหูเล่นตาอะไร ก็เห็นอยู่ว่ามันไม่ใช่ แต่เขาก็

บทที่ 30 เลขานุการและคนรัก

ฟังเสียงฝีเท้าไกลออกไป ผลินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ยืดตัวขึ้น แล้วก็พลันเหลือบไปเห็นพาสปอร์ตของปยุตที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอรีบคว้ามันมาแล้ววิ่งออกไป เป็นเรื่องยากที่จะหาความสงบสักสองสามวัน อย่าต้องยกเลิกการเดินทางของคุณเพราะลืมพาสปอร์ตเลย

และเพราะมันยังเร็