บทที่ 26 หมอนั่นโกรธมาก

สายน้ำในตอนกลางคืน สายลมพัดเอื่อยบางเบา ไวภพจอดรถที่ข้างทะเลสาบ เขาเป็นคนแรกที่ลงจากรถ เดินตรงไปยังชายหาด จ้องไปที่สายน้ำเปล่งประกายวาววับ อามรมณ์ลดระดับลงภายในไม่กี่วินาที

เขายังไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่ลงจากเครื่อง มุ่งหน้าไปยังสถานจัดเลี้ยงเพื่อที่จะได้ไปเจอกับ

บทที่27 เขาชอบฉัน

ปยุตเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีจนถึงจุดสูงสุด สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือใบหน้า แต่คืนนี้ ผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาเสียหน้า

และยิ่งโกรธเมื่อดูที่นาฬิกาข้อมือแล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้วแต่เธอก็ยังไม่กลับมา เหมือนไม่ได้เห็นตระกูลทรัพยสานในสายตา

บทที่ 28 ยกธงขาวยอมแพ้

หลังจากนั้นผลินก็เดินกลับเข้าไปยังห้องลับของตัวเอง ปยุตกระชากเธออย่างหยาบคาย“ใครบอกว่าคุณสามารถเข้าไปในนั้นได้”

“ฉันจะไปเก็บของ คุณไม่ใช่จะไล่ฉันไปหรอ”

“โอ้ ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้เลย? เมื่อสองวันก่อนคุณไม่ได้ต่อต้านผมด้วยความมุ่งมั่นอย่างคนที่ต้องการตายอยู่ที่นี