บทที่ 25 กระโดลงไปในแม่น้ำก็ล้างไม่สะอาด

ยุตเห็นผลินยืนอยู่ด้วยความกังวลมากมาย ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม“ทำไมไม่เดิน”

“นั่น...ฉันคิดว่า...ถ้าคุณยุ่งจริง ๆ คุณจะกลับก่อนก็ได้...”

ผลินอยากหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด มันยากที่จะพูดสิ่งนี้ เธอรู้สึกว่ามันช่างน่ากลัวแค่ไหนเมื่อปยุตได้ยิน

ผล

บทที่ 26 หมอนั่นโกรธมาก

สายน้ำในตอนกลางคืน สายลมพัดเอื่อยบางเบา ไวภพจอดรถที่ข้างทะเลสาบ เขาเป็นคนแรกที่ลงจากรถ เดินตรงไปยังชายหาด จ้องไปที่สายน้ำเปล่งประกายวาววับ อามรมณ์ลดระดับลงภายในไม่กี่วินาที

เขายังไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่ลงจากเครื่อง มุ่งหน้าไปยังสถานจัดเลี้ยงเพื่อที่จะได้ไปเจอกับ

บทที่27 เขาชอบฉัน

ปยุตเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง อยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีจนถึงจุดสูงสุด สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาคือใบหน้า แต่คืนนี้ ผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาเสียหน้า

และยิ่งโกรธเมื่อดูที่นาฬิกาข้อมือแล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้วแต่เธอก็ยังไม่กลับมา เหมือนไม่ได้เห็นตระกูลทรัพยสานในสายตา