บทที่ 24

บทที่24 หัวใจของซือหม่าเจา

“ไม่ต้อง”

ปยุตปฏิเสธอย่างไม่แยแสโดยที่ไม่หันไปมอง

“ทำไมถึงไม่ต้องคะ มันง่ายถ้าจะติดต่อหากว่าคุณต้องการอะไร”

“ฉันไม่คิดว่าเราต้องติดต่อกันอีก”

“….”โอเค ไม่ต้องก็ไม่ต้อง

เย็นวันต่อมา ผลินเลิกงาน เมื่อกลับมาจากโรงเรียน เธอตรงข

บทที่ 25

กระโดลงไปในแม่น้ำก็ล้างไม่สะอาด

ยุตเห็นผลินยืนอยู่ด้วยความกังวลมากมาย ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม“ทำไมไม่เดิน”

“นั่น...ฉันคิดว่า...ถ้าคุณยุ่งจริง ๆ คุณจะกลับก่อนก็ได้...”

ผลินอยากหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด มันยากที่จะพูดสิ่งนี้ เธอรู้สึกว่ามันช่างน่ากลัวแค่ไหนเมื่อปยุตได้ยิน

บทที่ 26

หมอนั่นโกรธมาก

สายน้ำในตอนกลางคืน สายลมพัดเอื่อยบางเบา ไวภพจอดรถที่ข้างทะเลสาบ เขาเป็นคนแรกที่ลงจากรถ เดินตรงไปยังชายหาด จ้องไปที่สายน้ำเปล่งประกายวาววับ อามรมณ์ลดระดับลงภายในไม่กี่วินาที

เขายังไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่ลงจากเครื่อง มุ่งหน้าไปยังสถานจัดเลี้ยงเพื่อที่จะได้ไปเจอก