บทที่ 208 อมนุษย์กลับคืนร่าง

“คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ” ผลินก็เริ่มจะโมโหแล้วเช่นกัน “ฉันเป็นห่วงความก้าวหน้าของบริษัทคุณ ทำไมคุณไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยว่าฉันน่ะเป็นห่วงคุณมากจริงๆ ดี งั้นฉันจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว”

“ใครอยากให้เธอมาสนใจล่ะ”

ปยุตเห็นท่าทีที่เธอสอดรู้ทำเป็นห่วงใยเขา

บทที่ 209 บอกความในใจ

พยายามหลับตาให้สนิท ปยุตผล๊อยหลับไป สองปีแล้ว ในที่สุดเขาก็สามารถนอนหลับได้สนิท

ในตอนรุ่งสาง เขาพลิกตัว และโอบผู้หญิงเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ แต่พยายามโอบอยู่ตั้งนานแต่ก็ไม่พบตัวผู้หญิงคนนั้น เขาตกใจรีบกดเปิดไฟโคมไฟที่ข้างเตียง ผลินอยู่ที่ไหนถึงไม่ได้นอนอยู่บนเตียง ข

บทที่ 210 บอกความในใจ

“ทำเสร็จแล้ว ไม่หิวก็ทานนิดหน่อยก็ได้ค่ะ”

“ได้”

เขาถอดเสื้อนอกออก หยิบตะเกียบคีบบะหมี่คำหนึ่งเข้าใส่ในปาก “อื้ม...อร่อยจังเลย”

“นภนต์ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันทำบะหมี่ให้คุณทานนะคะ”

นภนต์ถามอย่างตกตะลึง “หมายความว่ายังไงครับ”