บทที่ 156

ไม่มีคุณไม่ได้(3)

ผลินหันไป มองไปที่ไวภพ รู้สึกขอโทษจากใจจริง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

“สำหรับผมแล้ว การได้เห็นความสุขของผลิน คือเหตุผลเดียวที่จะมีชีวิตอยู่”

ทั้งสองจ้องมองกันและกันอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดผลินก็จากไปเงียบ ๆไวภพรู้สึกยังไงกับเธอ เธอก็รู้ดีอยู่แล

บทที่ 157

ตั้งครรภ์แทน(1)

ผลินเงียบไปเป็นเวลานานก่อนที่จะพูดขึ้น “คุณพ่อคะ ขอเวลาฉันหน่อยนะคะ ให้ฉันได้คิดทบทวนเกี่ยวกับมันก่อน”

ธามันพยักหน้า ตบไหล่เธอ “ได้ เด็กน้อย ผิดต่อเธอแล้ว”

ผลินริมฝีปากกระตุก รู้สึกเศร้ามาก แต่ก็ปฏิเสธที่จะร้องไห้ น้ำตาไม่ใช่อาวุธของเธอ แม้ว่าน้ำต

บทที่ 158

ตั้งครรภ์แทน(2)

ชื่นใจจ้องมองพื้นอย่างปากแข็ง ไม่มีการแก้ตัว แม้ว่าจะหัวใจจะรู้สึกคับข้องใจ เธอจะไม่บอกไวภพ เพราะพวกเขาดูถูกความสัมพันธ์ของเธอกับเขา

“ครูชื่น เข้ามาที่ห้องของผม!”

ไวภพตวาดด้วยสีหน้าหมองคล้ำ หันหลังแล้วเดินออกไป

ผู้หญิงคนนั้นที่กองอยู่บนพื