บทที่ 15

บทที่15 ความอับอาย

ปยุตเฉยชาอย่างมากต่อความกระตือรือร้นของพ่อตา ในทางกลับกัน ผลินก็พลันรู้สึกว่าแบบนี้มันดีแล้ว

เขาหันมาหาเธอ เอื้อมมือคว้าเอวของเธอแล้วพูดขึ้นแผ่วบา“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

“ค่ะ”

ผลินยิ้มแข็งด้วยไม่ชินกับความอ่อนโยนอย่างฉับพลันของเขา

บทที่ 16

บทที่16 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

ชุดาเข้ามาหาธินิดาอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วแผดเสียงดังลั่น“คุณเป็นแม่ของฉันหรือเปล่า”

ธินิดาตกใจกับคำถามไร้สาระ รีบปิดปากของเธอเพราะกลัวว่าเสียงจะไปถึงปยุตที่อยู่ห้องนั่งเล่น ขมวดคิ้วและเอ่ยดุ“ลมอะไรหอบมาเนี่ย ถ้าฉันไม่ใช่แม่ของแกแล้วใครมันจะเป็นแม่ของแก

บทที่ 17

บทที่17 ลูกของหญิงนักเต้นรำ

นตระหนักรู้ขึ้นมาทันที ไม่น่าแปกใจที่บนโต๊ะอาหารของตระกูลทรัพยสาน ทุกครั้งที่มีอาหารประเภทเนื้อปู ในขณะที่เธอทานมันอย่างเอร็ดอร่อย ปยุตกลับไม่เคยแตะมันเลย ไม่ใช่เพราะกลัวน้ำลายของเธอ แต่เพราะเขาไม่ชอบทานมัน

อาหารมื้อกลางวันจบลง ผลินชี้ขึ้นไปข้างบนและกล่าวว