บทที่13 คู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ

“คุณแม่คะ ฉันรับกำไลนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

ผลินปฏิเสธออกมาอย่างสุภาพ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวดวงตาดุร้ายของปยุต แต่เพราะเธอคิดว่ามันมีค่ามากเกินไปสำหรับเธอ

แม้จะมีโลหิตของปีศาจไหลเวียน แต่ก็ยังมีมโนสำนึกของนางฟ้า

“ทำไมไม่รับล่ะ”

คุณนายท่าน

บทที่14 กลับบ้าน

ผลินถอดกำไลออกแล้วส่งคืนให้ปยุต ย้ำเตือนความจำอีกครั้ง“ได้โปรดจำเอาไว้นะคะ ต้องทำตัวดี ๆ”

เขารับกำไลคืนไปและถามอย่างติดตลก“จะให้ผมแสดงยังไงเหรอ คุณสอนผมสิ แต่ผมไม่เคยกลับไปที่บ้านกับผู้หญิงหรอกนะ”

เธอลดน้ำเสียงลงต่ำ“คุณไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ ก็แค่แสดงความรักออ

บทที่15 ความอับอาย

ปยุตเฉยชาอย่างมากต่อความกระตือรือร้นของพ่อตา ในทางกลับกัน ผลินก็พลันรู้สึกว่าแบบนี้มันดีแล้ว

เขาหันมาหาเธอ เอื้อมมือคว้าเอวของเธอแล้วพูดขึ้นแผ่วบา“เข้าไปข้างในกันเถอะ”

“ค่ะ”

ผลินยิ้มแข็งด้วยไม่ชินกับความอ่อนโยนอย่างฉับพลันของเขา

มือที่อยู่