บทที่12 กำไลหยกที่สืบทอดมา

มื้ออาหารของเย็นของตระกูลทรัพยสาน มีปริมาณมากกว่าอาหารเช้า คุณนายท่านจับมือลูกสะไภ้แล้วเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่าช่วงบ่ายนี้เธอจะไปขอพรที่ภูเขาหลวง

คุณท่านเวทนเป็นผู้ชม ปาณีบ่นพี่ชายของเธอว่าไม่ค่อยกระตือรือร้นที่จะลงมาทานอาหาร ต้องเอ่ยเรียกหลายต่อหลายครั้ง

บทที่13 คู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ

“คุณแม่คะ ฉันรับกำไลนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ”

ผลินปฏิเสธออกมาอย่างสุภาพ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวดวงตาดุร้ายของปยุต แต่เพราะเธอคิดว่ามันมีค่ามากเกินไปสำหรับเธอ

แม้จะมีโลหิตของปีศาจไหลเวียน แต่ก็ยังมีมโนสำนึกของนางฟ้า

“ทำไมไม่รับล่ะ”

คุณนายท่าน

บทที่14 กลับบ้าน

ผลินถอดกำไลออกแล้วส่งคืนให้ปยุต ย้ำเตือนความจำอีกครั้ง“ได้โปรดจำเอาไว้นะคะ ต้องทำตัวดี ๆ”

เขารับกำไลคืนไปและถามอย่างติดตลก“จะให้ผมแสดงยังไงเหรอ คุณสอนผมสิ แต่ผมไม่เคยกลับไปที่บ้านกับผู้หญิงหรอกนะ”

เธอลดน้ำเสียงลงต่ำ“คุณไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะ ก็แค่แสดงความรักออ