บทที่ 33

ท่านชายเล็กและหนุ่มน้อยผู้ผิดหวัง

หลังจากที่รัชทายาทหนุ่มได้ออกเดินทางตามหาลูกชายของท่านรององครักษ์แห่งวังพงศ์เจริญ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานกี่ชั่วโมงแล้วแต่กลับไร้วี่แววคนที่กำลังตามหาโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ชายเล็กเริ่มรู้สึกท้อกับการตามหาคนๆ หนึ่งโดยไร้จุดหมายในขณะที่เขากำลังนั่งพักที่ป้ายรถ

บทที่ 34

"ครับท่านชายเล็ก ผมขอบคุณที่เข้าใจผมนะครับ" ชายเล็กดึงตัวนิคเข้าไปจูบที่หน้าผากเบาๆ

"ท่านชายเล็ก!?..."

"ถ้านายไม่รังเกียจ เราขอเป็นคนดูแลนายแบบนี้ตลอดไปได้ไหม เราจะไม่ยอมใครมารังแกนายอีกและเราจะให้นายเป็นนายหัวใจของเราเหมือนเช่นท่านพ่อและท่านแม่ของเรา โอเคไหมนิค?" เริ่มปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้

บทที่ 35

ในขณะที่ท่านชายและคุณชายต่างมองหน้ากันอย่างเข้าใจพร้อมมีแววตาเปล่งประกายส่งต่อไปถึงรององครักษ์และหมอด้วยความรู้สึกอ้อนวอนถึงคำตอบที่จะได้รับ ว่าสิ่งที่ลูกชายของพวกเขาต้องการจะเป็นจริงหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคนทั้งสองนั้น

"นิคไปพบรักกับท่านชายเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะลูกทำไมพ่อไม่เห็นรู้เรื่องนี