บทที่ 34

"ครับท่านชายเล็ก ผมขอบคุณที่เข้าใจผมนะครับ" ชายเล็กดึงตัวนิคเข้าไปจูบที่หน้าผากเบาๆ

"ท่านชายเล็ก!?..."

"ถ้านายไม่รังเกียจ เราขอเป็นคนดูแลนายแบบนี้ตลอดไปได้ไหม เราจะไม่ยอมใครมารังแกนายอีกและเราจะให้นายเป็นนายหัวใจของเราเหมือนเช่นท่านพ่อและท่านแม่ของเรา โอเคไหมนิค?" เริ่มปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้

บทที่ 35

ในขณะที่ท่านชายและคุณชายต่างมองหน้ากันอย่างเข้าใจพร้อมมีแววตาเปล่งประกายส่งต่อไปถึงรององครักษ์และหมอด้วยความรู้สึกอ้อนวอนถึงคำตอบที่จะได้รับ ว่าสิ่งที่ลูกชายของพวกเขาต้องการจะเป็นจริงหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคนทั้งสองนั้น

"นิคไปพบรักกับท่านชายเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะลูกทำไมพ่อไม่เห็นรู้เรื่องนี