บทที่41

“ฟางผิง ช่างมันเถอะ ไว้หน้าเขาหน่อยสิ”หลี่หลานพูดขึ้นด้วยสีหน้าสะใจ หันไปมองจางฉีโม่“ฉีโม่ฉันรู้สึกว่าเธอจำเป็นจะต้องเปลี่ยนแฟนใหม่แล้วล่ะ……”

“ผู้ชายแบบนี้มันก็แค่พวกน่าสมเพชไร้น้ำยาที่เกาะผู้หญิงกินเท่านั้นแหละ แถมยังชอบคุยโม้โอ้อวดไปทั่วอีก ไม่ช้าก็เร็วจะต้องอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใครแน่นอน

บทที่42

พอได้ยินว่าเจียงฉีจะให้ส่งกุญแจรถคืน ฟางผิงก็หน้าซีดขึ้นมาทันที

“อะไรกัน！ประธานเจียงนี่มัน?”

เขาไม่รู้ว่าทำไมประธานเจียงจู่ๆถึงโกรธเดือดดาลใส่ตนเองขึ้นมาขนาดนี้ ถึงขั้นไล่ตนเองออก?

นี่ต้องสูญเสียงานที่ดีมากๆไปอย่างไม่ทราบสาเหตุอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ?

หรือเป็นเพราะหลินอิ่งไอ้เศษสวะนี่?

เขามีอิท

บทที่43

“นี่หรือว่าลูกรู้สึกซาบซึ้งในตัวเขาแล้ว?”พูดขึ้นอย่างไม่แยแส “เขามาเกาะพวกเรากินอยู่ตั้งสองปี ซื้อบ้านให้พวกเราสักหลังมันก็สมควรแล้ว！ลูกไม่ต้องรู้สึกติดหนี้บุญคุณเขาหรอก”

“ไอ้เด็กคนนี้มันช่างคิดจริงๆ รู้ตัวว่าเงินพวกนี้เป็นเงินที่ต้องพึ่งพาลูก ก็เลยเอาของของคนอื่นมาให้เป็นการตอบแทนน้ำใจ ลูกอ