บทที่326

โรงแรมจงเทียน

ปกติธุรกิจดีมาก โรงแรมที่คนเข้าออกมากมาย ตอนนี้ถูกเคลียร์คนออกหมดแล้ว เงียบสงบไม่มีคน ปิดประตูไม่รับแขก

ห้องโถงรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ถูกทุกอย่างเละเทะทุกจุด กระจก ไฟ คริสทัล แตกกระจายเต็มพื้น สภาพย่ำแย่

ไม่เพียงแค่ห้องโถงใหญ่ แม้แต่เขตห้องอาหารจีน อาหารตะวันตก เขตแข่งบอล

บทที่327

“ฮาฮา พี่หลิว เชิญนั่ง” สวีฉางเฟิงร้อนรับอย่างดีใจ รอผู้อาวุโสชุดจีนนั่งแล้ว ก็แนะนำให้เหยียนหลงรู้จัก

“น้องเหยียนหลง ท่านนี้คือหลิวสฺยงมาจากเมืองก่าง พี่หลิว คนสนิทของนายท่านจี้”

“พี่หลิว” เหยียนหลงทักทายอย่างเคารพ ถามด้วยสีหน้าสงสัย “นายท่านจี้? คือท่านนั้นแห่งเมืองก่าง?”

“ถูกต้อง น้องเหย

บทที่328

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ท่าเรือขนส่งแม่น้ำตี้หวาง รถขับเข้ามาเป็นกลุ่มๆ บอดี้การ์ดชุดสูทเดินลงจากรถนับไม่ถ้วน ยืนกันเป็นแถว คนวัยกลางคนบุคลิกไม่ธรรมดาเดินลงจากรถ ค่อยๆเดินไปริมแม่น้ำ

คนที่มีอำนาจในตระกูลสวีต่างรีบมา ปิดกั้นท่าเรือจากภายนอกทันที

ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบคนหนึ่ง มองดูเศษซากหักพ