บทที่ 167

บทที่167

หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา

และคนของตระกูลกงซุนที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นภาพที่กงซุนเฟยเทียนกราบลง ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ไม่น่าเชื่อว่านายท่านเลือกที่จะทนไว้ และถอยเอง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“อาจารย์หลิน ตอนนี้นับว่ามีการจัดการกับเรื่องนี้แล้วหรือยัง? ” กงซุนฉงหลงก

บทที่ 168

บทที่168

รถมายบัคขับอยู่บนถนนตอนเที่ยงคืนและทั้งสองข้างมีไฟถนนที่สว่างไสว

ที่เบาะหลังของรถ หลินอิ่งหลับตาพักผ่อน ไม่ได้พูดอะไรมาก กงซุนชิวอวี่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าลังเล ทำท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง

เห็นได้ชัดว่า การมาที่ตระกูลกงซุนในครั้งนี้ ลูกพี่ลูกน้องฉีหยิ่นถูกคนย

บทที่ 169

บทที่169

ณ สนามบินนานาชาติแห่งเมืองชิงหยูน เมืองตุงไห่

หลินอิ่งลงจากเครื่องบินเพียงลำพัง เสิ่นซานและเจียงฉีจัดขบวนรถไว้เรียบร้อยแล้ว กำลังรอการมาถึงของเขา

หลินอิ่งเข้าไปที่เบาะหลังของรถและมุ่งหน้าไปยังเกาะเทียมของแม่น้ำชิงหยูน

เรื่องราวของตระกูลกงซุนก็จบลงไปชั่วขณะแล้ว กงซุนชิวอวี่ยังอยู่