ตอน 166
ลูกเขยคุณชายฉี
บทที่166
หลินอิ่งยิ้มเยาะเย้ย หันหลังแล้วกระโดดเตะ ลูเหลียงยู่โดนเตะจนกระเด็นออกไปสิบกว่าเมตร แล้วล้มลงที่มุมกําแพงอย่างแรง เลือดออกเต็มปาก ร่างกายบิดเบี้ยวไปหมด
“หายไปจากหน้าฉันเดี๋ยวนี้”
หลินอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำให้ลูเหลียงยู่ตกใจจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เขาก็มหน้าไว้ รู้สึกร้อนรนบนใบหน้า ภายใต
ตอน 167
บทที่167
หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา
และคนของตระกูลกงซุนที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นภาพที่กงซุนเฟยเทียนกราบลง ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ไม่น่าเชื่อว่านายท่านเลือกที่จะทนไว้ และถอยเอง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“อาจารย์หลิน ตอนนี้นับว่ามีการจัดการกับเรื่องนี้แล้วหรือยัง? ” กงซุนฉงหลงกล่าวด้วยเสี
ตอน 168
บทที่168
รถมายบัคขับอยู่บนถนนตอนเที่ยงคืนและทั้งสองข้างมีไฟถนนที่สว่างไสว
ที่เบาะหลังของรถ หลินอิ่งหลับตาพักผ่อน ไม่ได้พูดอะไรมาก กงซุนชิวอวี่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าลังเล ทำท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลง
เห็นได้ชัดว่า การมาที่ตระกูลกงซุนในครั้งนี้ ลูกพี่ลูกน้องฉีหยิ่นถูกคนยั่วยุให้โมโ