บทที่ 165

บทที่165

กงซุนเฟยเทียนและลูเหลียงยู่โดนโจมตีจนมึน พวกเขามองไปที่หลินหยิ่งด้วยความเหลือเชื่อ พวกเขากำลังจะลุกขึ้นยืน แต่กลับรู้สึกว่าเข่าชา ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้

“ไอ้แซ่หลิน นายกำลังทำอะไร? กล้าลงมือกับฉันหรือ?” กงซุนเฟยเทียนตะโกนอย่างโกรธแค้น แล้วตะคอกใส่หลินอิ่ง เขารู้สึกสมเพชมาก

“นายคน

บทที่ 166

บทที่166

หลินอิ่งยิ้มเยาะเย้ย หันหลังแล้วกระโดดเตะ ลูเหลียงยู่โดนเตะจนกระเด็นออกไปสิบกว่าเมตร แล้วล้มลงที่มุมกําแพงอย่างแรง เลือดออกเต็มปาก ร่างกายบิดเบี้ยวไปหมด

“หายไปจากหน้าฉันเดี๋ยวนี้”

หลินอิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทำให้ลูเหลียงยู่ตกใจจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เขาก็มหน้าไว้ รู้สึกร้อนรนบนใ

บทที่ 167

บทที่167

หลินอิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา

และคนของตระกูลกงซุนที่อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเห็นภาพที่กงซุนเฟยเทียนกราบลง ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ไม่น่าเชื่อว่านายท่านเลือกที่จะทนไว้ และถอยเอง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“อาจารย์หลิน ตอนนี้นับว่ามีการจัดการกับเรื่องนี้แล้วหรือยัง? ” กงซุนฉงหลงก