บทที่150

หลินอิ่งขำออกมาอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว่า “ทางที่ดีคุณควรจะไสหัวออกไปซะ”

“นี่คุณว่ายังไงนะ? บอกให้ฉันไสหัวไปเหรอ?” โจยู่ถานขำออกมาอย่างดูแคลน “คุณไม่ก็แค่คนไร้ค่ายังไม่รู้ตัวอีก? นี่มันไปสมบัติของตระกูลโจของฉัน! คุณยังกล้าทำตัวกร่างขนาดนี้อีก เดี๋ยวฉันก็สั่งคนมากระทืบคุณหรอก!”

“หึหึ พี่ยู่ถานค

บทที่151

โจยู่ถานมองหลินถานอย่างไม่สบอารมณ์ ไอ้แมงดาที่หน้าด้าน ไม่รู้ว่ามันใช้วิธีประจบยังไง แม้แต่คุณหนูกงซุนยังให้เกียรติมัน

คนไร้ค่าอย่างมัน ไม่มีสิทธิ์ที่จะมานั่งดื่มชาในนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังทำเหมือนเธอเป็นพนักงานบริหารอีก มันมีสิทธิ์อะไร?

“น้ำร้อนแก้วหนึ่งก็ได้” หลินอิ่งตอบมาอย่างเรียบเฉ

บทที่152

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

หลินอิ่งกับกงซุนชิวอวี่ก็ได้เดินออกจากร้านชาหยูนยู่น โดยหลินอิ่งยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่กงซุนชิวอวี่กลับออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เธอพูดไปยิ้มไป ราวกับเพิ่งได้รับข่าวที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

ภาพนี้ ทำให้บรรดาบอดี้การ์ดกับโจยู่ถานที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับอึ้งตาข้างไปต