บทที่149

“ชิวอวี่อยากไปเยี่ยมอิ่งเอ๋อ พวกหลานไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว อีกอย่าง ชิวอวี่มีเรื่องอยากขอให้หลานช่วย” พูดถึงตรงนี้ ฉีเวิ่นติ่งน้ำเสียงจริงจัง “อิ่งเอ๋อ ชิวอวี่กับแม่ของเธอหลายปีนี้กตัญญูกับปู่ดี ปู่ก็ไม่บังคับหลานนะ หลานดูว่าช่วยเธอได้ไหม”

“คุณปู่ เรื่องที่คุณปู่สั่ง ผมต้องทำให้ดีแน่นอน” หล

บทที่150

หลินอิ่งขำออกมาอย่างไม่พอใจ แล้วพูดว่า “ทางที่ดีคุณควรจะไสหัวออกไปซะ”

“นี่คุณว่ายังไงนะ? บอกให้ฉันไสหัวไปเหรอ?” โจยู่ถานขำออกมาอย่างดูแคลน “คุณไม่ก็แค่คนไร้ค่ายังไม่รู้ตัวอีก? นี่มันไปสมบัติของตระกูลโจของฉัน! คุณยังกล้าทำตัวกร่างขนาดนี้อีก เดี๋ยวฉันก็สั่งคนมากระทืบคุณหรอก!”

“หึหึ พี่ยู่ถานค

บทที่151

โจยู่ถานมองหลินถานอย่างไม่สบอารมณ์ ไอ้แมงดาที่หน้าด้าน ไม่รู้ว่ามันใช้วิธีประจบยังไง แม้แต่คุณหนูกงซุนยังให้เกียรติมัน

คนไร้ค่าอย่างมัน ไม่มีสิทธิ์ที่จะมานั่งดื่มชาในนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังทำเหมือนเธอเป็นพนักงานบริหารอีก มันมีสิทธิ์อะไร?

“น้ำร้อนแก้วหนึ่งก็ได้” หลินอิ่งตอบมาอย่างเรียบเฉ