บทที่22เป็นดารานักแสดงที่ไม่มีชื่อเสียง

หลังจากสามปีผ่านไปณเมืองA

ใจกลางเมืองมีห้องหนึ่งห้องด้านในมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กตกแต่งด้วยโซฟาขนาดใหญ่เจียนเจียหรูชอบที่สุดคือโซฟาที่สะดวกสบายนอนมาร์คหน้าอยู่หนึ่งแผ่นสวยตลอดวัน

ตอนนี้ใช้หน้าตาในการทำงานหาเงินถึงอย่างไรก็ต้องถนอมบ้าง

เปรียบเ

บทที่23ไม่ใช้กำลังป่าเถื่อนก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้

“จริง......น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ”

เจียนเจียหรูยิ้มเยาะหยิบขวดเหล้าที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาตีลงไปบนหัวของคนอย่างโหดเหี้ยมเพียงชั่วพริบตาเดียวก็แตกกระจายตกลงทุกสารทิศเลือดสดๆไหลลงมาจากศรีษะของจ้าวหยางบริเวณรอบๆพากันตื่นตกใจต่อจากนั้นก็วุ่นวายขึ้นห

บทที่24สองบุคลิก

เดิมทีถังโม่งคิดจะขอความช่วยเหลือกับที่บ้านเมื่อเธอเห็นเฮ่อหยินเดินเข้าเพียงช่วงพริบตาเดียวความคิดที่จะขอความช่วยเหลือกับที่บ้านก็ดับลง

ผ่านไปสักครู่ก็มองไปที่เฮ่อหยินอุ้มเจียนเจียหรูเดินออกมา

“ขึ้นรถฉันเถอะ”ถังโม่งพูดออกมาหนึ่งประโยคอดไม่ไหวที่จะถอนหายใจออกมา

เ