บทที่73

“คุณไธย...”

เกนเกดพึมพำเรียกเขาด้วยเสียงแผ่วๆ กวาดตาไปทั่วตัวเขา เหมือนจะสำรวจหาว่าร่างกายของเขายังอยู่ครบถ้วนทุกชิ้นหรือเปล่า ประกายตาที่หล่อนบ่งบอกว่าห่วงใยเขานั้นทำให้เขาวาบขึ้นเต็มอก

เหมือนที่เป็นโพรงว่างเปล่ากลับพลันเต็มตื้นขึ้นมาอย่างมหัศจรรย์ที่สุด ถมความอ้างว้างน้อยเนื้อต่ำใจให้หมดสิ

บทที่74

“ฉันจะย้ายกลับไปจากที่นี่”

ภิไธยบอกเมื่อระวีกลับมาจากส่งเกนเกด เขายังลุกไม่ไหวจริงๆ บาดแผลนั้นทำให้เขาต้องนอนอยู่นิ่งๆ เพราะช่วงใดที่เขาขยับตัวแรงไปสักนิด อาการระบมก็รวดร้าวไปตลอดร่าง จนทำให้เขาต้องกัดฟัน คราวนี้ก็เช่นกัน ระวีปราดเข้ามาทำท่าเหมือนจะประคับประคองแต่เขาโบกมือห้ามเอาไว้เสียก่อน

บทที่75

เกนเกดยังไม่ได้ออกไปสอนเด็กเกี่ยวกับการรำเมื่อระวีขับรถยนต์ของเขาเข้ามา...มีรถยนต์ของหล่อนขับตามมาข้างหลัง เขาลงมาอย่างรื่นเริง พร้อมกับบอกว่า

“ผมเอารถมาคืนตามคำสั่งของคุณไธย เดี๋ยวเผื่อคุณจะต้องใช้รถ...แล้วก็...” เขาไม่ได้มาคนเดียว มีหนุ่มทะมัดทะแมงอีกคนมาด้วย “ผมขอแนะนำคุณทิว...แกเป็นนายช