บทที่72

เกนเกดมารู้สาเหตุว่าทำไมระวีจึงอิดเอื้อนไม่อยากพาหล่อนมาเยี่ยมอาการเขาก็ต่อเมื่อถึงโรงพยาบาลแล้วหล่อนได้พบคุณหญิงชมนาดในห้องคนป่วยด้วย...หญิงสาวชะงัก...

แล้วสักครู่หนึ่ง หล่อนก็พนมมือไหว้เธออย่างเรียบร้อย แม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่หล่อนก็ยังพอกเครื่องสำอางหนาเอาไว้บนใบหน้า ยังไม่ได้ล้างออกใ

บทที่73

“คุณไธย...”

เกนเกดพึมพำเรียกเขาด้วยเสียงแผ่วๆ กวาดตาไปทั่วตัวเขา เหมือนจะสำรวจหาว่าร่างกายของเขายังอยู่ครบถ้วนทุกชิ้นหรือเปล่า ประกายตาที่หล่อนบ่งบอกว่าห่วงใยเขานั้นทำให้เขาวาบขึ้นเต็มอก

เหมือนที่เป็นโพรงว่างเปล่ากลับพลันเต็มตื้นขึ้นมาอย่างมหัศจรรย์ที่สุด ถมความอ้างว้างน้อยเนื้อต่ำใจให้หมดสิ

บทที่74

“ฉันจะย้ายกลับไปจากที่นี่”

ภิไธยบอกเมื่อระวีกลับมาจากส่งเกนเกด เขายังลุกไม่ไหวจริงๆ บาดแผลนั้นทำให้เขาต้องนอนอยู่นิ่งๆ เพราะช่วงใดที่เขาขยับตัวแรงไปสักนิด อาการระบมก็รวดร้าวไปตลอดร่าง จนทำให้เขาต้องกัดฟัน คราวนี้ก็เช่นกัน ระวีปราดเข้ามาทำท่าเหมือนจะประคับประคองแต่เขาโบกมือห้ามเอาไว้เสียก่อน