ตอน 47
นางรำ
บทที่ 46
บทที่46
ภิไธยมองข้ามพื้นเพเดิมของนิสัยผู้หญิงไปเสียสนิท โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างชนาที่บ้าได้สุดขีด กับผู้หญิงอย่างเกนเกดที่มีศักดิ์ศรีเอาไว้เป็นเครื่องห่อหุ้มตัวเองอย่างหนาแน่น
ระวีเสียอีกที่หนักใจแทน
“คุณไธยก็น่าจะรู้เรื่องแบบนี้มันยาก ถ้าคุณไธยมีแต่คุณเกดคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่ แต่ยังจะคุณแมวอี
ตอน 48
บทที่ 47
บทที่47
ท่าทางภายนอกของเขาเป็นปกติมาก มีแต่ใจเท่านั้นเกิดความห่วงใยเกนเกดขึ้นมาเป็นล้นพ้น
ชนาเล่า...ชนารู้หรือยัง
เขารู้ว่าเกนเกดไม่อาจจะสู้รบตบมือกับชนาได้อย่างแน่นอน เหมือนเกนเกดยังมียางอายอยู่มากกว่า โดยเฉพาะกับเรื่องแบบนี้
“จริงไหม” คุณหญิงชมนาดคาดคั้นถามมาอีก
ภิไธยไม่ยอมให้คำตอบ เขาเอ
ตอน 49
บทที่ 48
บทที่48
ระวีลงไปจากรถ เพื่อจะเจรจากับคนที่วิ่งลงมาอยู่ตรงหน้ารั้ว แล้วจึงกลับขึ้นมาขับรถเข้าไป “ยามวิกาลแบบนี้ คุณๆทั้งหลายคงจะตกใจกันหน่อยละนะฮะ”
“บอกตามจริงนะว่าน่าห่วงที่อยู่กันตามลำพังแต่พวกผู้หญิง สภาพแวดล้อมก็น่ากลัวเสียด้วยซิ”
“ก็อยู่กันมาจนชินแล้วนี่ฮะ” ระวีตอบได้ทันที “กลัวจนหายกล