ตอน 48
นางรำ
บทที่ 47
บทที่47
ท่าทางภายนอกของเขาเป็นปกติมาก มีแต่ใจเท่านั้นเกิดความห่วงใยเกนเกดขึ้นมาเป็นล้นพ้น
ชนาเล่า...ชนารู้หรือยัง
เขารู้ว่าเกนเกดไม่อาจจะสู้รบตบมือกับชนาได้อย่างแน่นอน เหมือนเกนเกดยังมียางอายอยู่มากกว่า โดยเฉพาะกับเรื่องแบบนี้
“จริงไหม” คุณหญิงชมนาดคาดคั้นถามมาอีก
ภิไธยไม่ยอมให้คำตอบ เขาเอ
ตอน 49
บทที่ 48
บทที่48
ระวีลงไปจากรถ เพื่อจะเจรจากับคนที่วิ่งลงมาอยู่ตรงหน้ารั้ว แล้วจึงกลับขึ้นมาขับรถเข้าไป “ยามวิกาลแบบนี้ คุณๆทั้งหลายคงจะตกใจกันหน่อยละนะฮะ”
“บอกตามจริงนะว่าน่าห่วงที่อยู่กันตามลำพังแต่พวกผู้หญิง สภาพแวดล้อมก็น่ากลัวเสียด้วยซิ”
“ก็อยู่กันมาจนชินแล้วนี่ฮะ” ระวีตอบได้ทันที “กลัวจนหายกล
ตอน 50
บทที่ 49
บทที่49
เขามองหล่อนนิ่งๆ พักหนึ่ง แล้วจึงหันมาไหว้ลาผู้ใหญ่ทุกท่านแล้วจึงเดินกลับออกมา
“หน้าตาคุณไธยชื่นขึ้นอีกแยะ”
ระวีทัก เมื่อเปิดประตูด้านหลังให้เจ้านายเข้าไปนั่ง “ผมเห็นคุณเกดกลับมาก็ยังดีใจแทน”
“ใครมาส่ง เห็นไหม”
“คุณวัชระน่ะฮะ”
“ผู้ชายคนนี้เป็นยังไงบ้าง ไว้ใจได้ไหม...ฉันบอกจริงๆ นะร