ตอน 46
นางรำ
บทที่ 46
บทที่46
คุณหญิงชมนาดมองดูดวงหน้าที่บ่มไปด้วยความสุขเต็มล้นของลูกสาวอย่างไม่ชอบใจนัก วัยที่ผ่านและประสบการณ์ชีวิตที่ได้พบเห็นมาหลายๆ ด้าน ทำให้เธอมองออกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะซักถามให้ได้ยินคำตอบออกมาชัดๆ เพราะกลัวว่าตัวเธอจะยอมรับมันไม่ได้
“ก็ดีค่ะ...แมวได้พักผ่อนเต็มที่ แล
ตอน 47
บทที่ 46
บทที่46
ภิไธยมองข้ามพื้นเพเดิมของนิสัยผู้หญิงไปเสียสนิท โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างชนาที่บ้าได้สุดขีด กับผู้หญิงอย่างเกนเกดที่มีศักดิ์ศรีเอาไว้เป็นเครื่องห่อหุ้มตัวเองอย่างหนาแน่น
ระวีเสียอีกที่หนักใจแทน
“คุณไธยก็น่าจะรู้เรื่องแบบนี้มันยาก ถ้าคุณไธยมีแต่คุณเกดคนเดียวก็ไม่เท่าไหร่ แต่ยังจะคุณแมวอี
ตอน 48
บทที่ 47
บทที่47
ท่าทางภายนอกของเขาเป็นปกติมาก มีแต่ใจเท่านั้นเกิดความห่วงใยเกนเกดขึ้นมาเป็นล้นพ้น
ชนาเล่า...ชนารู้หรือยัง
เขารู้ว่าเกนเกดไม่อาจจะสู้รบตบมือกับชนาได้อย่างแน่นอน เหมือนเกนเกดยังมียางอายอยู่มากกว่า โดยเฉพาะกับเรื่องแบบนี้
“จริงไหม” คุณหญิงชมนาดคาดคั้นถามมาอีก
ภิไธยไม่ยอมให้คำตอบ เขาเอ