บทที่ 39

บทที่39

ภิไธยเดินเข้ามาเร็วๆ ดูจากสีหน้าของเขาก็รู้เลยว่ากำลังพร้อมจะระเบิดออกมาตูมตามอยู่แล้ว แต่ระวีก็ยังใจเย็นพอ เขาเสียอีกที่ยิ้มออกมาได้ หลังจากเดินพล่านเป็นเหมือนคนที่ถูกกักบริเวณด้วยความร้อนใจว่าระหว่างภิไธยกับชนาใครจะมาถึงบ้านนี้ก่อนกัน

ระวีทำเป็นเหมือนไม่เห็นความหงุดหงิดของภิไธย

“

บทที่ 40

บทที่40

กว่าจะเสือกไสให้ชนากลับไปได้ อารมณ์ของภิไธยก็ขุ่นมัวไปถึงไหนๆ ชนายังไม่เป็นกุลสตรีเพียบพร้อมอย่างที่เขาต้องการ หล่อนออกจากบ้านในเวลาป่านนี้ เพื่อมาหาผู้ชายที่ถึงจะเป็นคู่หมั้น แต่หล่อนก็น่าจะมีญาติผู้ใหญ่มาด้วยสักคนเพื่อป้องกันเสียงครหา ภิไธยยอมรับว่าเขายังหัวโบราณมากกับเรื่องแบบนี

บทที่ 41

บทที่41

ชนายังกระหยิ่มในข้อนี้อยู่ ยังไม่มีเงาของเกนเกดพาดผ่านเข้ามาในเส้นทางของหล่อนเลย

“นี่ถ้าเขารู้ว่าแมวสะกดรอยตามเขา คงจะโกรธน่าดู คุณไธยนี่ไม่เหมือนใครเล้ย...” ชนาทำเสียงเหมือนเอ็นดูเขา “แต่งงานกันแล้ว แมวอยากรู้จังเลยว่าเขาจะหวานกับแมวสักแค่ไหนกัน หรือยังเอาแต่งานอีกก็ไม่รู้นะคะ”

“ท