ตอน 39
นางรำ
บทที่39
ภิไธยเดินเข้ามาเร็วๆ ดูจากสีหน้าของเขาก็รู้เลยว่ากำลังพร้อมจะระเบิดออกมาตูมตามอยู่แล้ว แต่ระวีก็ยังใจเย็นพอ เขาเสียอีกที่ยิ้มออกมาได้ หลังจากเดินพล่านเป็นเหมือนคนที่ถูกกักบริเวณด้วยความร้อนใจว่าระหว่างภิไธยกับชนาใครจะมาถึงบ้านนี้ก่อนกัน
ระวีทำเป็นเหมือนไม่เห็นความหงุดหงิดของภิไธย
“เชิญคุณไธย
ตอน 40
บทที่40
กว่าจะเสือกไสให้ชนากลับไปได้ อารมณ์ของภิไธยก็ขุ่นมัวไปถึงไหนๆ ชนายังไม่เป็นกุลสตรีเพียบพร้อมอย่างที่เขาต้องการ หล่อนออกจากบ้านในเวลาป่านนี้ เพื่อมาหาผู้ชายที่ถึงจะเป็นคู่หมั้น แต่หล่อนก็น่าจะมีญาติผู้ใหญ่มาด้วยสักคนเพื่อป้องกันเสียงครหา ภิไธยยอมรับว่าเขายังหัวโบราณมากกับเรื่องแบบนี้ บางครั้ง
ตอน 41
บทที่41
ชนายังกระหยิ่มในข้อนี้อยู่ ยังไม่มีเงาของเกนเกดพาดผ่านเข้ามาในเส้นทางของหล่อนเลย
“นี่ถ้าเขารู้ว่าแมวสะกดรอยตามเขา คงจะโกรธน่าดู คุณไธยนี่ไม่เหมือนใครเล้ย...” ชนาทำเสียงเหมือนเอ็นดูเขา “แต่งงานกันแล้ว แมวอยากรู้จังเลยว่าเขาจะหวานกับแมวสักแค่ไหนกัน หรือยังเอาแต่งานอีกก็ไม่รู้นะคะ”
“ที่จริง...”