ตอน 32
นางรำ
บทที่ 32
และนั่นทำให้ระวีเอากลับมารายงานกับภิไธยที่รออยู่ที่บ้าน...ภิไธยรับรู้ด้วยกิริยาสงบเป็นอันมาก จนกระทั่งจบ เขาถึงเอ่ยถาม
“เช้าไหน เช้าพรุ่งนี้หรือเปล่า หรือจะเป็นเช้าที่ไม่กำหนดแน่นอน”
“ผมก็ลืมถามเสียด้วยซิ...จะให้ผมขับรถไปถามตอนนี้ไหม”
“จะมากไปแล้ว ระวี...” เขาโบกมือห้ามเอาไว้เกนเกดไม่ง่ายเล
ตอน 33
บทที่33
“ไม่รู้จะตอบแทนพระคุณของคุณอย่างไร”
“ไม่ต้อง ไม่ต้องเลย...แค่จับมือเป็นเพื่อนผมก็นับว่ามากพอแล้ว...” เขาพยักหน้าไปทางระวีครั้งหนึ่งด้วยอาณัติสัญญาณที่เรียกว่ารู้กันอยู่แล้ว สักพักหนึ่งระวีก็เข็นโต๊ะเล็กๆ ออกมา บนนั้นมีของที่เกนเกดทิ้งเอาไว้เมื่อคืนที่หล่อนมาแสดงรำอวยพร หญิงสาวเบิกตากว้าง
“วิ
ตอน 34
บทที่ 34
เป็นคำถามที่เกนเกดไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะถูกถาม เพราะเมื่ออาร์มเป็นแบบนั้น หัวใจของหล่อนเหมือนปิดกั้น หล่อนไม่เคยใส่ใจกับเรื่องรักๆ อีกเลย แล้วอยู่ๆ ภิไธยก็มาถามในเรื่องนี้ หญิงสาวไม่มีคำตอบให้กับเขา นอกจากมองสบตากับเขาอย่างซื่อๆ
“ผมรอคำตอบอยู่นะ”
หญิงสาวถอนใจเล็กน้อย
“ไม่รู้ซิคะ...เพราะไม