ตอน 31
นางรำ
บทที่31
คืนต่อมาหลังจากการแสดง เกนเกดได้รับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ จัดช่อมาสวยงามเป็นไม้ดอกเมืองหนาวราคาแพง มีริบบิ้นสีชมพูพวงใหญ่ มีนามบัตรแนบติดมาด้วย...เพื่อนพ้องของหล่อนชะโงกหน้ามามอง แล้วยิ้มล้อเลียน จริงอยู่มันไม่ใช่ดอกไม้ช่อแรก แต่การรับช่อดอกไม้แบบนี้แปลว่ามีคนพึงพอใจ รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยยิ้มๆ
“ดูให้
ตอน 32
บทที่ 32
และนั่นทำให้ระวีเอากลับมารายงานกับภิไธยที่รออยู่ที่บ้าน...ภิไธยรับรู้ด้วยกิริยาสงบเป็นอันมาก จนกระทั่งจบ เขาถึงเอ่ยถาม
“เช้าไหน เช้าพรุ่งนี้หรือเปล่า หรือจะเป็นเช้าที่ไม่กำหนดแน่นอน”
“ผมก็ลืมถามเสียด้วยซิ...จะให้ผมขับรถไปถามตอนนี้ไหม”
“จะมากไปแล้ว ระวี...” เขาโบกมือห้ามเอาไว้เกนเกดไม่ง่ายเล
ตอน 33
บทที่33
“ไม่รู้จะตอบแทนพระคุณของคุณอย่างไร”
“ไม่ต้อง ไม่ต้องเลย...แค่จับมือเป็นเพื่อนผมก็นับว่ามากพอแล้ว...” เขาพยักหน้าไปทางระวีครั้งหนึ่งด้วยอาณัติสัญญาณที่เรียกว่ารู้กันอยู่แล้ว สักพักหนึ่งระวีก็เข็นโต๊ะเล็กๆ ออกมา บนนั้นมีของที่เกนเกดทิ้งเอาไว้เมื่อคืนที่หล่อนมาแสดงรำอวยพร หญิงสาวเบิกตากว้าง
“วิ