ตอน 30
นางรำ
บทที่ 30
อดเปรี้ยวไว้กินหวาน...
ภิไธยปลอบใจตัวเองมองดูวงหน้านวลผิวเนื้อสีน้ำผึ้งนั่นด้วยแววตาอ่อนโยนเขาไม่เคยรู้สึกเต็มไปด้วยความเร่าร้อนรุนแรงเท่านี้มาก่อน ไม่ว่ากับผู้หญิงคนไหน และหากเป็นไปได้ เขาอยากจะโยนความเป็นสุภาพบุรุษที่กำลังก่อหุ้มตัวเองเอาไว้ทิ้งไป แล้วโดดเข้าใส่เกนเกด...ทำอย่างที่ใจมันร่ำ
ตอน 31
บทที่31
คืนต่อมาหลังจากการแสดง เกนเกดได้รับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ จัดช่อมาสวยงามเป็นไม้ดอกเมืองหนาวราคาแพง มีริบบิ้นสีชมพูพวงใหญ่ มีนามบัตรแนบติดมาด้วย...เพื่อนพ้องของหล่อนชะโงกหน้ามามอง แล้วยิ้มล้อเลียน จริงอยู่มันไม่ใช่ดอกไม้ช่อแรก แต่การรับช่อดอกไม้แบบนี้แปลว่ามีคนพึงพอใจ รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยยิ้มๆ
“ดูให้
ตอน 32
บทที่ 32
และนั่นทำให้ระวีเอากลับมารายงานกับภิไธยที่รออยู่ที่บ้าน...ภิไธยรับรู้ด้วยกิริยาสงบเป็นอันมาก จนกระทั่งจบ เขาถึงเอ่ยถาม
“เช้าไหน เช้าพรุ่งนี้หรือเปล่า หรือจะเป็นเช้าที่ไม่กำหนดแน่นอน”
“ผมก็ลืมถามเสียด้วยซิ...จะให้ผมขับรถไปถามตอนนี้ไหม”
“จะมากไปแล้ว ระวี...” เขาโบกมือห้ามเอาไว้เกนเกดไม่ง่ายเล