บทที่ 29

หล่อนกำลังจะเดินผ่านเขากลับเข้าไปข้างในตามเดิม แต่ภิไธยฉวยแขนของหล่อนเอาไว้ สัมผัสของเขาอุกอาจมาก ดวงตาของเกนเกดเลยลุกโชนอย่างเคืองๆ แล้วก็ตามมาด้วยการสะบัดอย่างแรง แต่เขาจับเอาไว้ได้มั่นจึงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ และหากเขาออกแรงเพียงนิดเดียว ร่างแบบบางของเกนเกดก็จะเข้ามาหาอ้อมแขนของเขาง่ายดาย เ

บทที่ 30

อดเปรี้ยวไว้กินหวาน...

ภิไธยปลอบใจตัวเองมองดูวงหน้านวลผิวเนื้อสีน้ำผึ้งนั่นด้วยแววตาอ่อนโยนเขาไม่เคยรู้สึกเต็มไปด้วยความเร่าร้อนรุนแรงเท่านี้มาก่อน ไม่ว่ากับผู้หญิงคนไหน และหากเป็นไปได้ เขาอยากจะโยนความเป็นสุภาพบุรุษที่กำลังก่อหุ้มตัวเองเอาไว้ทิ้งไป แล้วโดดเข้าใส่เกนเกด...ทำอย่างที่ใจมันร่ำ

บทที่31

คืนต่อมาหลังจากการแสดง เกนเกดได้รับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ จัดช่อมาสวยงามเป็นไม้ดอกเมืองหนาวราคาแพง มีริบบิ้นสีชมพูพวงใหญ่ มีนามบัตรแนบติดมาด้วย...เพื่อนพ้องของหล่อนชะโงกหน้ามามอง แล้วยิ้มล้อเลียน จริงอยู่มันไม่ใช่ดอกไม้ช่อแรก แต่การรับช่อดอกไม้แบบนี้แปลว่ามีคนพึงพอใจ รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยยิ้มๆ

“ดูให้