บทที่ 25

รอบๆ ห้อง สาวใช้ถูกเกณฑ์กันขึ้นมาเก็บทำความสะอาดที่ชนากวาดเอาข้าวของลงมาเกลื่อนกลาด

แล้วคำถามของเธอก็เหมือนไปยั่วพายุที่สงบไปแล้ว ให้คุคั่งขึ้นมาอีก หญิงสาวเสียงเกรี้ยว

“แม่ลงไปบอกเขา...บอกนะคะว่าไสหัวกลับไป แล้วนี่...”

ด้วยแรงโทสะหล่อนลุกขึ้น รูดแหวนหมั้นวงงามออกจากนิ้ว ปากระเด็นไปกระแทกผน

บทที่26

ภิไธยยิ้มนิดๆ บนริมฝีปาก ทอดสายตามองออกไปสู่ภายนอก ผู้คนยังเดินกันขวักไขว่บนทางเท้า ไม่เร่งร้อนตามสบาย ชีวิตแบบนั้นเขาไม่ค่อยจะได้สัมผัสสักเท่าไหร่ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยงาน...งาน...และงาน จนบางครั้งชายหนุ่มก็เคยหยุดคิดเมื่อยามเหนื่อยล้าว่า เขาทำไปเพื่อใคร

ก็ตัวคนเดียว ครอบครัวก็ยังไม่มี เขาทำ

บทที่ 27

ระวีเอาหนังสือมากางไว้ตรงหน้าหลังจากเลื่อนอาหารเช้าเข้ามาก่อนหน้านั้น มันไม่ใช่เรื่องงาน เพราะงานของเขาจะบรรจุเอาไว้ในแฟ้ม เป็นเอกสารตัวพิมพ์เป็นระเบียบและบางครั้งก็จะมีตัวเลขแนบติดมาด้วย แต่ไม่ใช่หนังสือเล่มขนาดนี้ สีสันแพรวพรายแบบนี้ เขาพลิกดูชื่อหนังสือ ก่อนจะเงยหน้ามองระวี

“เกี่ยวกับคุ