บทที่26

ภิไธยยิ้มนิดๆ บนริมฝีปาก ทอดสายตามองออกไปสู่ภายนอก ผู้คนยังเดินกันขวักไขว่บนทางเท้า ไม่เร่งร้อนตามสบาย ชีวิตแบบนั้นเขาไม่ค่อยจะได้สัมผัสสักเท่าไหร่ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยงาน...งาน...และงาน จนบางครั้งชายหนุ่มก็เคยหยุดคิดเมื่อยามเหนื่อยล้าว่า เขาทำไปเพื่อใคร

ก็ตัวคนเดียว ครอบครัวก็ยังไม่มี เขาทำ

บทที่ 27

ระวีเอาหนังสือมากางไว้ตรงหน้าหลังจากเลื่อนอาหารเช้าเข้ามาก่อนหน้านั้น มันไม่ใช่เรื่องงาน เพราะงานของเขาจะบรรจุเอาไว้ในแฟ้ม เป็นเอกสารตัวพิมพ์เป็นระเบียบและบางครั้งก็จะมีตัวเลขแนบติดมาด้วย แต่ไม่ใช่หนังสือเล่มขนาดนี้ สีสันแพรวพรายแบบนี้ เขาพลิกดูชื่อหนังสือ ก่อนจะเงยหน้ามองระวี

“เกี่ยวกับคุ

บทที่28

“แม่เกดไปโรงพยาบาล”

นิ่มนวลบอกเมื่อออกมาต้อนรับเขาและระวี นางชอบใจเขา เป็นการถูกชะตากับท่าทีนุ่มนวลและท่าทางของเขาที่บอกว่าเขามีอัธยาศัยดี นางยังมองไม่ออกว่าผู้ชายที่มาคนนี้จะมาเกาะแกะกับเกนเกด เขาคงสุภาพเอาไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย แม้จะดูว่าเขาออกจะเย่อหยิ่งอยู่บ้างก็ตามที

“ไปเยี่ยมพ่ออาร์ม”

น