บทที่24

“ผมมีเจตนาดี” ภิไธยบอก กว่าที่เขาจะเกลี้ยกล่อมให้เกนเกดมานั่งสงบๆ เบื้องหน้าเขาได้ มันก็เป็นเรื่องยากเย็นเอาการอยู่เหมือนกัน มีระวีนั่งอยู่ร่วมโต๊ะด้วยเป็นมุมเล็กๆ ที่เปิดโล่งขายอาหารและเครื่องดื่ม เขาเห็นเกนเกดทำท่าอึดอัด แต่หล่อนก็ยังยอมรับฟัง

“ไม่ได้คิดบ้าๆ อย่างนั้นเลย ตัดเรื่องที่ผมคิดจ

บทที่ 25

รอบๆ ห้อง สาวใช้ถูกเกณฑ์กันขึ้นมาเก็บทำความสะอาดที่ชนากวาดเอาข้าวของลงมาเกลื่อนกลาด

แล้วคำถามของเธอก็เหมือนไปยั่วพายุที่สงบไปแล้ว ให้คุคั่งขึ้นมาอีก หญิงสาวเสียงเกรี้ยว

“แม่ลงไปบอกเขา...บอกนะคะว่าไสหัวกลับไป แล้วนี่...”

ด้วยแรงโทสะหล่อนลุกขึ้น รูดแหวนหมั้นวงงามออกจากนิ้ว ปากระเด็นไปกระแทกผน

บทที่26

ภิไธยยิ้มนิดๆ บนริมฝีปาก ทอดสายตามองออกไปสู่ภายนอก ผู้คนยังเดินกันขวักไขว่บนทางเท้า ไม่เร่งร้อนตามสบาย ชีวิตแบบนั้นเขาไม่ค่อยจะได้สัมผัสสักเท่าไหร่ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยงาน...งาน...และงาน จนบางครั้งชายหนุ่มก็เคยหยุดคิดเมื่อยามเหนื่อยล้าว่า เขาทำไปเพื่อใคร

ก็ตัวคนเดียว ครอบครัวก็ยังไม่มี เขาทำ