บทที่23

เขาไม่รอฟังว่าชนาจะให้คำตอบว่าอย่างไร ถือว่าเขาได้บอกกล่าวแล้ว ตัวเขามีสิทธิ์จะไปต่อได้ตามที่เขาต้องการ แล้วเมื่อตอนออกมาจากบ้านเขาก็เพียงแต่ตกลงว่าจะไปช้อปปิ้งด้วย ไม่ได้เกี่ยวกับงานวันเกิดที่นี่เลย

ชนาจึงยืนหน้าชาอยู่ใกล้ๆ โต๊ะอาหาร ที่จัดเลี้ยงแบบบุฟเฟต์ สีหน้าของหล่อนบอกเลยว่าความอดทนใกล

บทที่24

“ผมมีเจตนาดี” ภิไธยบอก กว่าที่เขาจะเกลี้ยกล่อมให้เกนเกดมานั่งสงบๆ เบื้องหน้าเขาได้ มันก็เป็นเรื่องยากเย็นเอาการอยู่เหมือนกัน มีระวีนั่งอยู่ร่วมโต๊ะด้วยเป็นมุมเล็กๆ ที่เปิดโล่งขายอาหารและเครื่องดื่ม เขาเห็นเกนเกดทำท่าอึดอัด แต่หล่อนก็ยังยอมรับฟัง

“ไม่ได้คิดบ้าๆ อย่างนั้นเลย ตัดเรื่องที่ผมคิดจ

บทที่ 25

รอบๆ ห้อง สาวใช้ถูกเกณฑ์กันขึ้นมาเก็บทำความสะอาดที่ชนากวาดเอาข้าวของลงมาเกลื่อนกลาด

แล้วคำถามของเธอก็เหมือนไปยั่วพายุที่สงบไปแล้ว ให้คุคั่งขึ้นมาอีก หญิงสาวเสียงเกรี้ยว

“แม่ลงไปบอกเขา...บอกนะคะว่าไสหัวกลับไป แล้วนี่...”

ด้วยแรงโทสะหล่อนลุกขึ้น รูดแหวนหมั้นวงงามออกจากนิ้ว ปากระเด็นไปกระแทกผน