บทที่20

“เกนเกด...” เขามายืนอยู่ตรงช่องประตูเรียกหล่อนด้วยเสียงเข้ม “ผมอยากบอกให้รู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกดูแคลน”

หล่อนไม่ยอมฟัง ตักต้มจากหม้อใส่ลงในหม้อแบ่งใบเล็กๆ ภิไธยเดินปังๆ เข้ามาใกล้ตะแคงหน้าลงมาพูดใส่หน้าหล่อน “ผมอยากให้รู้เท่านั้นว่าผมพูดออกไปตามที่ได้เห็น เอาละ...คุณอาจจะเข้าใจว่าผมมานี

บทที่21

สีหน้าของเกนเกดไม่ยินดียินร้าย แม้ว่าภิไธยจะก้าวเข้ามาใกล้...โดยที่หล่อนก็คาดไม่ถึงเหมือนกันเมื่อภิไธยยกมือไหว้ผู้ชราบนเตียงที่ไขพนักด้านหัวเตียงขึ้นสูง ก็ท่าทางทระนงของเขามันไม่บอกว่ามือของเขาจะอ่อนเป็น

แต่ก็ดูออกว่าไม่ใช่สักแต่ยกมือขึ้นไหว้...

แต่เพราะเกนเกดยังไม่รู้จักภิไธยดีพอ เขามีชาติต

บทที่22

“ข้างบน?”

ระวีเสียงหลง แล้วตามขึ้นไป รู้ว่าภิไธยจะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน ที่เห็นชนาบุกบั่นขึ้นไปบนนั้น

ชายหนุ่มแทบกระโดดข้ามๆ ขึ้นมา

ชนาหาเรื่องอีกแล้วแท้ๆ ดูเหมือนว่าเวลาหนึ่งปีที่ชนาจะยังดูไม่ออกเลยว่าภิไธยชอบอะไรแบบไหน

“คุณ...ไธย...”

เสียงหวานเจื้อยแจ้วนั่น ทำให้เขาผวาจากโซฟาที่นอนเล่นอย