บทที่19

เสียงแตรรถมาแต่เช้า...ฟ้าเพิ่งจะสว่าง หล่อนชะงักมือจากการเตรียมอาหารบนเตาไฟ...ยังอยู่ในเสื้อผ้าชุดนอนเดิมเมื่อคืน นิ่มนวลบอกว่านางจะออกไปดูเองว่ามีใครมาแต่เช้า

ต้องใช่เขาแน่...

เกนเกดราไฟให้เบาลง กลิ่นหอมของต้มจืดอบอวลอยู่ในเรือนครัวที่แยกออกมาทางด้านหลัง แล้วหล่อนก็รู้สึกเหมือนเรือนไม้ทั้งห

บทที่20

“เกนเกด...” เขามายืนอยู่ตรงช่องประตูเรียกหล่อนด้วยเสียงเข้ม “ผมอยากบอกให้รู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกดูแคลน”

หล่อนไม่ยอมฟัง ตักต้มจากหม้อใส่ลงในหม้อแบ่งใบเล็กๆ ภิไธยเดินปังๆ เข้ามาใกล้ตะแคงหน้าลงมาพูดใส่หน้าหล่อน “ผมอยากให้รู้เท่านั้นว่าผมพูดออกไปตามที่ได้เห็น เอาละ...คุณอาจจะเข้าใจว่าผมมานี

บทที่21

สีหน้าของเกนเกดไม่ยินดียินร้าย แม้ว่าภิไธยจะก้าวเข้ามาใกล้...โดยที่หล่อนก็คาดไม่ถึงเหมือนกันเมื่อภิไธยยกมือไหว้ผู้ชราบนเตียงที่ไขพนักด้านหัวเตียงขึ้นสูง ก็ท่าทางทระนงของเขามันไม่บอกว่ามือของเขาจะอ่อนเป็น

แต่ก็ดูออกว่าไม่ใช่สักแต่ยกมือขึ้นไหว้...

แต่เพราะเกนเกดยังไม่รู้จักภิไธยดีพอ เขามีชาติต