บทที่18

“ยังกะบ้านร้าง”

ภิไธยออกปาก แล้วสะกิดบ่าระวีเบาๆ พูดต่อด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะแน่ใจสักเท่าไหร่ “นายแน่ใจหรือว่าไม่ได้มาผิดบ้าน ใช่บ้านนี้แน่นะ ดูใหม่อีกทีดีกว่า มาผิดบ้านตอนป่านนี้เจ้าของบ้านอาจจะคว้าปืนมายิงเอาก็ได้ มันยามวิกาลแล้ว”

เสียงระวีหัวเราะหึๆ จนภิไธยชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว “นายมีเร

บทที่19

เสียงแตรรถมาแต่เช้า...ฟ้าเพิ่งจะสว่าง หล่อนชะงักมือจากการเตรียมอาหารบนเตาไฟ...ยังอยู่ในเสื้อผ้าชุดนอนเดิมเมื่อคืน นิ่มนวลบอกว่านางจะออกไปดูเองว่ามีใครมาแต่เช้า

ต้องใช่เขาแน่...

เกนเกดราไฟให้เบาลง กลิ่นหอมของต้มจืดอบอวลอยู่ในเรือนครัวที่แยกออกมาทางด้านหลัง แล้วหล่อนก็รู้สึกเหมือนเรือนไม้ทั้งห

บทที่20

“เกนเกด...” เขามายืนอยู่ตรงช่องประตูเรียกหล่อนด้วยเสียงเข้ม “ผมอยากบอกให้รู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกดูแคลน”

หล่อนไม่ยอมฟัง ตักต้มจากหม้อใส่ลงในหม้อแบ่งใบเล็กๆ ภิไธยเดินปังๆ เข้ามาใกล้ตะแคงหน้าลงมาพูดใส่หน้าหล่อน “ผมอยากให้รู้เท่านั้นว่าผมพูดออกไปตามที่ได้เห็น เอาละ...คุณอาจจะเข้าใจว่าผมมานี