ตอน 17
นางรำ
บทที่17
“อาหารที่นี่รสดี”
ระวีอมยิ้ม ก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อเก็บซ่อนรอยยิ้มนั่นเอาไว้ เพราะไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมภิไธยต้องรีบร้อนออกตัว สุพัตราก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา มีแต่ชายหนุ่มฉกรรจ์อีกสองคน ที่เป็นเพื่อนพ้องในแวดวงธุรกิจของเขาซึ่งทำท่าเห็นด้วยเมื่อลองสัมผัสอาหาร
“ปกติผมไม่ค่อยจะชอบอาหารไทย พ่
ตอน 18
บทที่18
“ยังกะบ้านร้าง”
ภิไธยออกปาก แล้วสะกิดบ่าระวีเบาๆ พูดต่อด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะแน่ใจสักเท่าไหร่ “นายแน่ใจหรือว่าไม่ได้มาผิดบ้าน ใช่บ้านนี้แน่นะ ดูใหม่อีกทีดีกว่า มาผิดบ้านตอนป่านนี้เจ้าของบ้านอาจจะคว้าปืนมายิงเอาก็ได้ มันยามวิกาลแล้ว”
เสียงระวีหัวเราะหึๆ จนภิไธยชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว “นายมีเร
ตอน 19
บทที่19
เสียงแตรรถมาแต่เช้า...ฟ้าเพิ่งจะสว่าง หล่อนชะงักมือจากการเตรียมอาหารบนเตาไฟ...ยังอยู่ในเสื้อผ้าชุดนอนเดิมเมื่อคืน นิ่มนวลบอกว่านางจะออกไปดูเองว่ามีใครมาแต่เช้า
ต้องใช่เขาแน่...
เกนเกดราไฟให้เบาลง กลิ่นหอมของต้มจืดอบอวลอยู่ในเรือนครัวที่แยกออกมาทางด้านหลัง แล้วหล่อนก็รู้สึกเหมือนเรือนไม้ทั้งห